αντίο

… γιατί γαμώτο, δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω.  Μια φορά βρεθήκαμε τετ α τετ και πίναμε και μιλούσαμε για ώρες πολλές.  Και γελάσαμε, και διαφωνήσαμε, και συμφωνήσαμε, και προβληματιστήκαμε, και πήραμε και δώσαμε ψυχή.   Τον διάβαζα και τον άκουγα πριν, τον διάβαζα και μετά τη συνάντησή μας…. καμιά φορά συζητούσαμε και γραπτώς.  Δυστυχώς είμαι άτυχη και δεν θα τον ξανακούσω…. αλλά δεν είμαι αχάριστη, ευχαριστώ από καρδιάς που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάτσω μαζί του σε ένα τραπέζι για μία και μόνη μέρα, για μία και μόνη φορά και να τσουγκρίσω πολλές φορές το ποτήρι μου με το δικό του.

Καλό ταξίδι Παναγιώτη!

για τους φίλους, συγγενείς και κοντινούς του ανθρώπους να πω μόνο πόσο τυχεροί στάθηκαν στη ζωή τους που είχαν δίπλα τους έναν τέτοιον Άνθρωπο……

άνευ

πολλά μέσα στο κεφάλι μου, πιέζουν, να βγουν θέλουν, προσπαθώ να τα κρατήσω μέσα, αν βγουν έστι ξαφνικά από εκεί γάματα, δεν θα το κλείνω το στόμα μου, και θα πω πράγματα βαριά, μπηχτές και μη, και μετά τι? πως θα συνεχίσω από εκεί που το άφησα… δε λέει, δε λέει καθόλου!  Μεγάλωσα, πάει ο αφθορμιτισμός, τώρα σκέφτομαι πιο πολύ τους άλλους και λιγότερο εμένα, καλός μαλάκας είμαι….. αλλά για πόσο δεν ξέρω

μια αρχή

…δεν ξέρω από που ή πως να ξεκινήσω! στο χαρτί παλιά τα έγραφα καλά, τώρα στο πληκτρολόγιο μάλλον κομπιάζω.  Του χαρτιού άλλωστε τα έβλεπα μόνο εγώ, ενώ αυτά εδώ μπορεί να τα δουν και άλλοι.  Όχι ότι με πειράζει η κριτική, τουναντίον, μ’ ευχαριστεί αρκεί να γίνεται καλοπροαίρετα, για να διορθωθώ ή να προσέξω κάτι.  Είμαι θετικός άνθρωπος και αισιόδοξος από τη φύση μου, τελευταία βέβαια το σύμπαν λες και συνομώτησε να με κάνει αρνητική και απαισιόδοξη, αλλά θα το παλέψω, χαμογελαστή θα βγω από τη μάχη… Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό το χαμόγελο θα είναι ευτυχίας, θα είναι θλίψης, θα είναι υπερηφάνιας, θα είναι χαιρέκακο, θα είναι μνησίκακο… θα δείξει!